Toen Wenger nog in de dug-out rookte

Gepubliceerd op 17 maart 2015 | Door Jasper van Everdingen | 'Vrijlopen'

Ver voordat in Noord-Londen de straat Ashburton Grove moest wijken voor de bouw van een hypermodern voetbalstadion, zelfs voordat de club in één adem zou worden genoemd met FC Barcelona als clubs die superlatievenvoetbal spelen en nog vóór de originele Invincibles van Preston North End werden opgevolgd, won Arsenal prijzen met resultaatvoetbal. Door een 1-3 nederlaag in de heenwedstrijd, moet dat vanavond op bezoek bij AS Monaco opnieuw het recept zijn.

De schrik die de hedendaagse voetballiefhebber om het hart slaat zodra Chelsea op voorsprong komt, werd tussen 1992 en 1995 veroorzaakt door het infame team van George Graham. De Schot zou in maart 1986 op Highbury aanvankelijk assistent worden van landgenoot en beoogde nieuwe Arsenal-manager Alex Ferguson, dan nog eindverantwoordelijke bij het Schotse Aberdeen en bondscoach van zijn geboorteland. Maar ‘Fergie’ wilde zijn beslissing over het naderende WK heen tillen. Daar werd in Islington niet op gewacht.

De Gunners werden in het seizoen 1992/93, het geboortejaar van de Premier League, ook wel het team met de slechtste aanval en de beste verdediging genoemd. De uit een wapenfabriek gefabriceerde voetbalclub had zich ver teruggetrokken met als aanvallend geschut alleen nog de dodelijke rechter en niet veel minder gevaarlijke linker van Ian Wright die het voorin uit moesten zoeken. Maar angst inboezemende soldaten als Martin Keown, Steve Bould en natuurlijk captain Tony Adams belichaamden een ander gevreesd wapen: de verdediging.

Graham’s vakkundig defensieve spel bracht Arsenal een historische doch misgunde Double Cup. In de competitie, toen een tweeëntwintig clubs rijk deelnemersveld, finishte ‘Boring Arsenal’ in het peloton van de grijze middenmoot als minst productieve ploeg (40) en, op kampioen Manchester United na, met de minste tegentreffers (38). Op het scorebord verschenen twaalf duels op rij hooguit enen. Het nog regelmatig klinkende ‘One-nil to the Arsenal’, werd toen nog gezongen uit ironie.

Nederlanders

In de zomer dat een Nederlander triomfantelijk zijn knieën op het gras van Wimbledon liet vallen, stond landgenoot Johan Cruijff volgens de bookmakers bovenaan genoteerd als nieuwe manager van Arsenal. Bruce Rioch, opvolger van de begin 1995 ontslagen Graham, diende na een meningsverschil over transfergelden na één seizoen ook zijn spullen te pakken. Met een blijvende erfenis achterlatend: Dennis Bergkamp.

Na Rioch’s ontslag stapte vice-voorzitter David Dein op het oude trainingscomplex een kleedkamer binnen om de selectie het nieuws te brengen én om te vertellen dat er al voor meer continuïteit was gezorgd in het aantrekken van een nieuwe, ‘first class’ manager. Het verhaal wil dat uit de spelersgroep, een team vol kampioenen, met een f-woord werd gevraagd wie in hemelsnaam Arsène Wenger is? Geschiedenis geschreven in Japan met Nagoya Grampus Eight? Ook de Evening Standard wist het niet: ‘Arsène Who?’.

Monaco

Dat de Fransman reeds in een eerder stadium het Prinsdom Monaco ook op voetbalgebied aanzien had gegeven, was de Engelse tabloids blijkbaar ontgaan. In die ‘anonimiteit’ ontwikkelde Wenger nevens rookpluimen zijn voetbalfilosofie, geïnspireerd door Bayern München, Borussia Mönchengladbach en, ironisch genoeg, Johan Cruijff.

Korter geleden, na het ‘sigaretincident’ in de kleedruimte van Arsenal met doelman Wojciech Szczesny, vertelde Wenger tegen The Telegraph over zijn jeugd. De huidige diëtist, die zijn spelers zelfs uitlegt hoe ze hun eten moeten kauwen, pafte op de bank bij AS Monaco nog een peuk of twee per wedstrijd weg. Roken was altijd normaal geweest voor de Straatsburger, die als kind boven de kroeg van zijn ouders, waar het zicht tot aan de ramen was belemmerd, opgroeide en in militaire dienst aan het eind van iedere maand in sigaretten werd uitbetaald. Tegenwoordig vliegt Wenger alleen nog zelf in brand als de scheidsrechter anders beslist of rolt hij zichzelf bij kou in een lang vloeitje met ritssluiting.

Debuut

In een tijd dat standbeelden nog niet tot leven konden komen en Thierry Henry zijn bronzen status nog moest verdienen, begon de Franse aanvaller met smeden in AS Monaco onder 17. De TGV op kicksen raasde het station reserveteam voorbij en haalde binnen twee jaar, in augustus 1994, de equipe van Arsène Wenger.

henryDit was niet de inleiding van een puur histoire D’amour. Blessures en tegenvallende prestaties hadden de trainer tot andere keuzes gedwongen. Wel had Wenger destijds al het lef om tegen grote rivaal Nice de 17-jarige jongen met dreadlocks, een hommage aan Ruud Gullit, te verkiezen boven spelers uit het reserveteam. Maar de grote belofte bleek nog te bleu om de rol van Wenger’s matchwinner al waar te maken.

Eerder dat jaar aan de Côte d’Azur overtuigde Wenger Bayern München nog om in Beieren aan de slag te kunnen. Helaas voor hem wilde ASM zijn succestrainer niet kwijt. En hij bleef. Om in september, door de aanhoudende sportieve malaise, alsnog uit het Stade Louis II te moeten vertrekken.

In januari 1995 verdween Wenger uit beeld naar Japan, waarna hij anderhalf jaar later in Noord-Londen opdook en als grote onbekende werd gepresenteerd, voor de continuïteit.

Uitgestelde transfer

Terwijl Nederland een penaltytrauma verwerkt, is de dan 20-jarige Henry uit Les Ulis nog steeds geen vaste basisspeler bij zijn club, maar al wel topscorer van Les Blues op het gewonnen WK in eigen land. Als Wenger zijn voormalig pupil naar Engeland wil halen, laat ASM zich niet door de gestegen marktwaarde verleiden tot een transfer. Tot grote teleurstelling van de speler, die niets liever wilde dan voor zijn jeugdliefde uitkomen en zich bij de groeiende Franse enclave op Highbury voegen. Nwankwo Kanu mocht van Inter wél weg.

Een uit onvrede ondoordachte overstap in de winterstop naar de Serie A, liep voor ‘Titi’ uit op een zo mogelijk nog grotere misère. Bij Juventus zag de jonge wereldkampioen zijn talenten misbruikt in het conservatieve catenaccio, maar niet voor de eerste en laatste keer was één iemand hem niet vergeten.

Op 3 augustus 1999 pakten Wenger en Henry in Noord-Londen de pen van hun gedeelde levensverhaal weer op en schreven samen in hoofdletters verder. Tot Wengers oude liefde eind februari de pen afpakte en nu moet Le Professeur vanavond op resultaat spelen om niet in de geschiedenisboeken van AS Monaco terug te keren.

Toen Wenger nog in de dug-out rookte
Waardeer dit artikel..

Over de auteur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *