De problemen van Manchester United

Gepubliceerd op 31 december 2015 | Door Wes Beuvink | Buitenlands voetbal

Al zes wedstrijden wacht het Manchester United van Louis van Gaal op een overwinning. De druk op Van Gaal wordt steeds groter, naast de resultaten stelt tenslotte ook het voetbal teleur. Wat zijn de problemen en hoe worden deze veroorzaakt? Een analyse.

Voordat Louis van Gaal naar Manchester United vertrok was hij trainer van het Nederlands elftal. Op het WK 2014 deed hij destijds de aanpassing om met een extra verdediger te spelen en het systeem van 4-3-3 naar 5-3-2 te veranderen, omdat hij inzag dat hij achterin kwaliteit te kort kwam. Een aantal keren heeft Van Gaal ook bij United geprobeerd om 5-3-2/3-5-2 te spelen, echter werkte het concept bij United minder dan bij Oranje. De drie centrale verdedigers zouden te veel passes naar elkaar geven en het spel in balbezit daardoor vertragen. De Nederlander wisselde veel van systeem maar uiteindelijk schakelde Louis van Gaal over naar het 4-2-3-1 systeem met twee controleurs.

Problemen op het veld

Dit systeem speelt United nu al een lange periode en daarin zie je één duidelijk spelprincipe terug: de wedstrijd moet gedomineerd worden met balbezit en het liefst op de helft van de tegenstander. In principe is dit een prima spelprincipe mits goed uitgevoerd. Dat laat United na. De ploeg van Van Gaal heeft gemiddeld het meeste balbezit per wedstrijd van alle Premier League-teams (57%).

balbezit-premier-league-teams-man-utd

Tabel 1: balbezit in de Premier League (data via Opta).


Echter speelt dit balbezit zich vooral af in de defensive third en de middle third, de minder gevaarlijke delen in het veld. Vandaar dat het balbezit van United ook wel verdedigend balbezit wordt genoemd. In de final third oogt het met de bal echter inspiratieloos en behoudend wat resulteert in erg weinig gecreëerde kansen:
gecreeerde kansen premier league
De ploeg schiet per 90 minuten ook weinig, op zich niet verkeerd als weinig schoten resulteren in relatief veel doelpunten. In het eerste deel van de eerste seizoenshelft leek dit het geval, een aantal speelrondes verder worden de geringe schoten (11,16 per 90 minuten) nauwelijks omgezet in doelpunten:
Schoten per 90 min manchester united
Als je weinig kansen creëert en weinig schiet, dan kun je op z’n Cruijffiaans gezegd niet scoren. Alles in de final third lijkt te zijn berust op geluk of op individuele kwaliteiten, het aanvalsplan is weinig succesvol.
De aanvallende problemen van Van Gaal worden pijnlijk duidelijk in deze afbeelding..

De aanvallende problemen van Van Gaal worden pijnlijk duidelijk in deze afbeelding (afbeelding via Sky).

Hoe kan het dat het aanvalsplan van Man Utd niet succesvol is?

1. Louis van Gaal roteert (te)veel met zijn basisopstelling
Wat United van plan is wanneer het de bal heeft in de attacking third is onduidelijk, onder andere veroorzaakt door de vele rotatie van Louis van Gaal in zijn basisopstelling. In het dubbele pivot/twee controleurs (verantwoordelijk voor het verplaatsen van het balbezit vanuit de verdediging naar de aanval) hebben tot op heden veel wisselingen plaatsgevonden. Vijf spelers hebben er gespeeld, waarvan er geen een vaste basisplek heeft: Fellaini, Carrick, Schweinsteiger, Schneiderlin en Herrera hebben allen minuten gemaakt op deze posities.

Veel roteren hoeft niet per se een probleem te zijn (zie Pep Guardiola bij Bayern München), echter kunnen vastigheden wel essentieel zijn als het team instabiel is. Zo zijn Fellaini en Herrera vaker naast een aanvallende middenvelders te vinden in plaats van naast de andere controleur. Verweten wordt Louis van Gaal dat zijn twee controleurs te weinig controleren. Wat opvalt is dat Manchester United met Schneiderlin in de basis de laatste tien wedstrijden ongeslagen bleef: vijf keer winst, vijf keer gelijk en geen verlies. Zonder Schneiderlin in de basis verloor Manchester United in de laatste tien wedstrijden vijf keer, speelde het twee keer gelijk en won het drie keer.

2. De aanvallende middenvelders en de spitsen zijn te statisch
Wanneer de bal in de attacking third komt ontstaat een nieuw probleem. De aanvallende middenvelders hebben zichtbaar moeite met het creëren van ruimte. Dit wordt veroorzaakt doordat op het middenveld veelal breedte voor diepte wordt gekozen én doordat United snelheid mist. Dat is niet alleen snelheid bedoeld in de zin van sprinten; vooral snelheid in aanvallende handelingen. Dit geldt met name voor de centrale aanvallende middenvelder Mata die op dit moment misbruikt wordt aan de buitenkant en Rooney die totaal niet rendeert in de laatste wedstrijden (0,14 goals per 90 minuten, 0,07 assists per 90 minuten).

3. Manchester United heeft veel moeite om defensieve tegenstanders te bestrijden
Een bijkomend probleem door de statische aanvallende middenvelders en spitsen is het bestrijden van defensieve tegenstanders. Het tempo van de aanvallen is niet hoog genoeg om deze organisaties ‘kapot te spelen’. Spelers als Memphis en Martial lijken vooralsnog moeite te hebben wanneer zij weinig ruimte krijgen en de tegenstander veel spelers achter de bal heeft.

4. Wat doen we als we gaan aanvallen?
Wanneer Fellaini speelt worden er veel voorzetten/lange ballen gegeven. Wanneer Fellaini niet speelt is het eigenlijk vaag wat United met de bal wil wanneer het in de attacking third is. Er zit geen identificeerbaar vervolg aan het vele balbezit, de aanvallen ogen inspiratieloos en het lijkt berust te zijn op individuele kwaliteiten, waar het bij United momenteel ook aan ontbreekt: Memphis en Martial zijn nog niet beslissend, Rooney verkeert in een enorme vormcrisis en ook Mata heeft het erg moeilijk op de rechterflank. De doorgaans creatieve Spanjaard zit nu al 965 minuten zonder doelpunt of assist.

Problemen buiten het veld

Manchester United heeft in de laatste twee seizoenen een grove 300 miljoen euro mogen investeren in het kopen van spelers. Angel Di Maria kwam voor 75 miljoen over van Real Madrid, terwijl ook voor Víctor Valdés, Matteo Darmian, Marcos Rojo, Luke Shaw Ander Herrera, Morgan Schneiderlin, Bastian Schweinsteiger, Daley Blind, Radamel Falcao, Memphis Depay en Anthony Martial meer dan 250 miljoen euro werd betaald.

Op het eerste gezicht zijn/lijken aankopen als Darmian, Blind, Shaw en Herrera niet vreemd gezien het feit dat Louis van Gaal aangaf een nieuw team te willen smeden. Jonge spelers als Shaw, Memphis en Martial hebben nu eenmaal tijd nodig om hun kwaliteiten verder te ontwikkelen en hun hoge potentieel te bereiken. Daarentegen lijken aankopen als Schweinsteiger (die op moment van kopen over zijn top heen was) en Di Maria (vertrok na één seizoen naar PSG) twijfel te brengen over de kwestie korte/lange termijnbeleid van de club. Waar wil de club heen? Hoe wil de club dat bereiken? Vooralsnog onbeantwoorde vraagstukken welke na bepaalde aankopen steeds abstracter worden.

Het grootste probleem blijkt het opvangen van de vertrokken spelers en de balans in de selectie, wat met name in de aanval een grote moeilijkheid lijkt te zijn. Afgelopen zomer vertrokken er maar liefst acht aanvallers: Robin van Persie, Chicharito, Angel Di Maria, Adnan Januzaj (huurbasis), Nani, Radamel Falcao, Ángelo Henríquez en ook jongeling James Wilson vertrok op huurbasis. Daarvoor werden slechts twee aanvallend ingestelde spelers teruggehaald: Memphis Depay en Anthony Martial.

opstelling man utd

Vooral in aanvallend opzicht heeft Louis van Gaal weinig mogelijkheden.


In het 4-2-3-1 systeem (waarbij we ervan uitgaan dat de voorste twee linies aanvallend ingestelde spelers zijn) kent de ploeg logischerwijs enorme tekortkomingen aan aanvallende mogelijkheden. Op dit moment is Memphis of Martial de linker aanvallende middenvelder, Rooney of Mata (en af en toe Herrera) de centrale aanvallende middenvelder, Mata of Lingard de rechter aanvallende middenvelder en Martial of Rooney de spits. Antonio Valencia (langdurig geblesseerd) en Ashley Young worden voornamelijk gebruikt als fullbacks. Bij blessureleed/nood wordt zelfs Marianne Fellaini gebruikt als aanvallende middenvelder en ook Schweinsteiger en Herrera maakten al minuten gemaakt op de ‘10’ positie. Ook in de achterhoede kent het veel blessures waardoor talenten als Cameron Bortwick-Jackson, Guillermo Varela en Paddy McNair al hun kans kregen.

Veel blessures, weinig waardige vervangers: De selectie is simpelweg te smal en United zal in de winter gerichte aankopen moeten gaan doen.

Wat was anders in de wedstrijd tegen Chelsea?

In het 0-0 gelijkspel tegen Chelsea hanteerde United een veel hoger baltempo en koos het sneller en vaker de diepte, over het algemeen was het een stuk opportunistischer ten opzichte van de voorgaande wedstrijden. De ploeg van Van Gaal zette veel aanvallen op via de flanken wat resulteerde in 29 crosses, een behoorlijk hoog aantal. Er was dus wel degelijk sprake van een idee achter het aanvalsspel, echter valt te betwisten of veel voorzetten vanaf de flanken een logisch plan is geweest met Rooney in de spits en Herrera op ‘10’.

Tevens was er een ander pivot, ditmaal met Schweinsteiger en Schneiderlin die ten opzichte van Fellaini, Herrera en Carrick het spel in balbezit een stuk sneller verplaatsten en ook veelal naar openingen zochten op de flank.

Met name de eerste helft moet Van Gaal als positief benaderen, er zat snelheid in de passing en door positiewisselingen werd er veel ruimte gecreëerd waardoor er veel passes mogelijk werden gemaakt. Echter leek in de tweede helft de pijp leeg waardoor het aanvalsspel weer erg statisch werd en er geen opening kon worden gevonden in de final third. Uiteindelijk hielden beide keepers hun ploeg uitstekend op de been waardoor de eindstand een 0-0 gelijkspel was, een uitslag waar beide teams weinig mee op schieten.

Perspectief

Er gaat zeker wat goed bij United, vooral in defensief opzicht. Het verdedigende balbezit bezorgt United verdedigend een stuk zekerheid. Alleen Tottenham Hotspur (15) kreeg minder doelpunten tegen dan Manchester United (16) en alleen stadsgenoot Manchester City (8,7) kreeg per 90 minuten minder schoten tegen dan Manchester United (8,9).

Het lijkt erop dat Manchester United in het eerste deel van de eerste seizoenshelft aanvallend veel fortuin heeft gehad, ook toen toonde het al cijfers van een middenmoter, intussen zijn de cijfers qua schoten en gecreëerde kansen nog meer gereduceerd.

Het aanvalsplan is te statisch en er zijn op dit moment te weinig beweeglijke spelers om het balbezit in de defensive en de middle third een goed vervolg te geven in de final third. Moeten de huidige aanvallers van United misschien meer vrijheid krijgen in de final third? Of moet Van Gaal af van zijn ‘Hollandse’ visie dat buitenspelers stijf aan de buitenkant moeten spelen? Het is een optie waardoor de buitenspelers meer ruimte kunnen creëren voor zichzelf én voor andere spelers, met als gevolg dat het aanvalsspel minder statisch wordt.

De instabiliteit van zijn ploeg zou door vastigheden in de basisopstelling verminderd kunnen worden en ook versterkingen zouden de smalle selectie van Manchester United wat veiligheid bieden bij aanstaande blessures én kwalitatief naar een hoger niveau tillen. Deze drie versterkingen zijn – zoals gezegd – met name broodnodig in de aanval. Beweeglijke aanvallers als Sadio Mané (Southampton), Michy Batshuayi (Olympique Marseille) en Pierre-Emerick Aubameyang (Borussia Dortmund) zijn enkele voorbeelden die de aanval van Manchester United zouden kunnen versterken om het statische aanvalsspel minder statisch te maken.

Waardeer dit artikel..

Over de auteur

Wes Beuvink
Wes is vaste redacteur bij Tussen de linies. Voor Tussen de linies schrijft hij achtergronden en voert hij aan de hand van statistieken analyses uit.

One Response to De problemen van Manchester United

  1. Rene vd Assem zegt:

    Mooie analyse, ik vraag mij echter af of je één ding over het hoofd hebt gezien. In het huidige voetbal is het spelen op de manier zoals van Gaal dat graag doet, met breed blijvende “buitenspelers” met de bal aan de voet, nog maar zelden succesvol, omdat ploegen in buitenlandse competities, veel beter de ruimtes klein kunnen houden en er dus veel te weinig ruimte is om vanuit die positie succesvol te zijn. Teams die het wel lukt om verdedigende ploegen “uit elkaar te spelen” houden de bal veel meer in bezit op het middenveld en zoeken door het verplaatsen van de tegenpartij de ruimte op de contrakant of op de “halven”. (zie als uitmuntende voorbeelden Barcelona/Bayern Munchen/Arsenal/Dortmund) en die teams maken veel meer gebruik van de omschakelmomenten verd>aanv. Volgens mij heeft LvG voldoende kwaliteit in het team om op die manier de verdedigende teams de wil op te leggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *